Η επιστροφή του παππού..
Όταν έφυγε ο αιώνιος παππούς μου από τη ζωή μου, (ο Γιώργος
Παραστατίδης ξέρει από πρώτο χέρι τι μεγάλη ψυχή διέθετε…), κάθισα κι έγραψα
ένα κομμάτι ψυχής…
-Κάποτε όλα τελειώνουν, έγραψα. Και κυρίως τα πιο όμορφα κομμάτια της
ζωής μας, κι έτσι σταμάτησα «Τα παραμύθια του παππού», επιλέγοντας τα ταξίδια
του Ονειρευτή και ταξιδευτή Λούκυ Λουκ…
Χθες όμως στα όνειρά μου, ήρθε ο παππούς μου κι ήταν τόσο ζωντανός την
ώρα που μου μιλούσε, που «τρόμαξα»…
-Ζεις; Τον ρώτησα ταραγμένος…
-Σου τάλεγα πάντα, μου είπε με την ήρεμη φωνή του: «Όταν αγαπάς κάποιον, δεν πεθαίνει ποτέ…Δεν
υπάρχουν αντίο στο δρόμο μας, μόνο κάποιες στιγμές χωρισμού! Η αγάπη ενώνει τον
πόνο μας, όταν είσαι και είμαι αλλού…»
-Αυτό ρε παππού είναι του Τσαλίκη. Τι σχέση έχει με μας τους δυο…
-Πως δεν έχει σχέση εγγονέ μου….Εδώ οι…χουντικοί έγιναν…αριστεροί,
προοδευτικοί και ανατρεπτικοί κι εσύ αμφιβάλεις για την αγάπη που ενώνει τον
πόνο μας;
-Πονάν κι οι πεθαμένοι παππού;
-Τον κακό σου τον καιρό «διαβολάκι» που θα με πεις και πεθαμένο…Δεν με
βλέπεις; Ολοζώντανος είμαι μπροστά σου! Με την Αθηναϊκή στα χέρια και τον
τίτλους «Κάτω οι αποστάτες και οι προδότες…»! Με την ψυχή όπως πάντα δυνατή και συγχρόνως Αθάνατη όπως τα όνειρά που
σου δίδαξα…Δεν βλέπεις….Δεν άλλαξε τίποτα…
-Πως δεν άλλαξαν βρε παππού….Τότε που μου τάλεγες, κάθε πρωί που
ξυπνούσα κι έβγαινα στους δρόμους, τραγουδούσα κι έλεγα, «Και να πεθάνουμε, πρώτα θα….ζήσουμε και θα τους γαμ…», ενώ τώρα
βλέπω όλα τα ρετάλια να χορεύουν τριγύρω μου, «ίσκιους» φθαρμένους στο χρόνο
και «γαμ…» κάθε μέρα την υπερηφάνεια μας, τα αχαλίνωτα όνειρά μας, την αγάπη
μας για την Ξάνθη….
-Δεν τους βλέπεις ρε παππού; Πανευτυχείς
για τα λεφτά και τις περιουσίες που έκαναν, πως γεμίζουν τους δρόμους και τις
πλατείες και καυχώνται ότι όλα θα τα «αλώσουν», όλα θα τα «μασήσουν» ως
σύγχρονοι Κουταλιανοί….Αχ παππού! Πολλά άλλαξαν από τότε…
-Πλαστική εικόνα εγγονέ μου και μη σκιάζεσαι… Μπορεί να βλέπεις πολλούς
«ζωντανούς» και να μη γνωρίζουν ότι εδώ και χρόνια «χάθηκαν» και «τελείωσαν»,
γιατί τους «κατάπιε» το ίδιο το σύστημα …Ζωντανοί-νεκροί…
Τα πράγματα όμως είναι τελείως διαφορετικά απ’ ότι φαίνονται….Να δες
εμένα, ή σκέψου την Μάνα σου την Αθάνατη που ξέρω ότι συνεχίζει να είναι ανάσα
της ανάσα σου! Εμείς τους «βλέπουμε» εγγονέ μου και τους χαιρετάμε κι εκείνοι
δεν έχουν αντιληφθεί ακόμη που
βρίσκονται, που πατάνε…ποιοι πραγματικά είναι!
-Λες παππού; Να είναι έτσι;
Έτσι και καλύτερα εγγονέ μου κι είμαι πολύ ευτυχισμένος γιατί βλέπω ότι
τίποτα δεν σε άλλαξε…
-Τσιγάρα και εφημερίδες πουλούσες στον Καρπούζα και ίδιος παρέμεινες….Γιος
καπνεργάτριας ήσουν, παγωτό κάθε Παρασκευή που πληρώνονταν….Πιστός στις αγωνίες
σου κι ένα παιδί που δεν ψάχνει τα άστρα, αλλά συνεχίζει να έχει «άστρο» την
ψυχή Της…
-Δηλαδή παππού όλοι
αυτοί που νομίζουν ότι είναι μεγάλοι και τρανοί και βολεμένοι…μπορεί να
είναι «νεκροί» και να μη το ξέρουνε!;;
-Σουους εγγονέ μου!
Άς τους….Μην τους ανησυχείς! Γιατί και η άγνοια πολλές φορές, κάνει ευτυχείς
τους ανθρώπους…Μη τους τα χαλάς! Όπως κι είναι κρίμα
τώρα που τόμαθες το «μυστικό» τους, να σπεύσεις να χαρείς και να ευτυχήσεις…
-Δηλαδή τι να κάνω
παππού;
-Απλά να ονειρεύεσαι!
Όσο εσύ θα έχεις όνειρα…τόσο πιο πολύ εκείνοι θα «βυθίζονται»στην αιωνιότητα της άγνοιάς
τους…
Κι αυτό είναι καλό παππού;
-Άφες αυτοίς εγγονέ μου....Κι οι "ζωντανοί" που είναι νεκροί και δεν το ξέρουν, χρειάζονται στους ατέρμους δύσκολους δρόμους μας, για να μας δείχνουν τα "μονοπάτια" μας...
-Ευχαριστώ παππού που
ήρθες σήμερα στο όνειρό μου. Και απλά μη τολμήσεις να ξαναργήσεις τόσο πολύ…!
Ο ΝΕΟΕΛΛΗΝΑΣ