*Το κανάλι του πολίτη που αισθάνεται ελεύθερος

13 Ιανουαρίου

ΜΕ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ ΑΠΑΝΤΑΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΤΖΑΚΙΔΗΣ ΣΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΞΑΝΘΗΣ

13 Ιανουαρίου
          Ἀς Φρόντιζαν
Θ’ ἀπευθυνθῶ πρός τόν Ζαβίνα πρῶτα,
κι ἄν ὁ μωρός αὐτός δέν μ’ ἐκτιμήσει,
θά πάγω στόν ἀντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι ἄν ὁ ἠλίθιος κι αὐτός δέν μέ προσλάβει,
πηγαίνω παρευθύς στόν ‘Υρκανό.

Θά μέ θελήσει πάντως ἕνας ἀπ’ τους τρεῖς.
 
 *Αλλοι διότι πιστεύουν πως είναι τσιφλίκι τους και πάει ιδιοκτησιακά από πατέρα σε γιό, άλλοι διότι είναι 30 χρόνια μέσα στα διοικητικά και ¨κόλλησαν¨το σύνδρομο του ιδρυματισμού και αδυνατούν να αποχωρήσουν,
Αποφεύγοντας να απαντήσει στις φήμες αν θα κατέβει ή όχι υποψήφιος Δήμαρχος με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Γιώργος Μπατζακίδης "χτυπάει" αυτή τη φορά με Καβάφη....φωτογραφίζοντας τα "αιωνόβια" επαγγελματικά στελέχη του Δήμου Ξάνθης με αναφορές σε γνωστά πρόσωπα και της συμπολίτευσης, αλλά και της αντιπολίτευσης....Ο γραπτός λόγος του, τα λέει όλα. 
Σήμερα, αγαπητοί φίλοι μου, στην ημέρα των γενεθλίων μου θα ήθελα να σας αφιερώσω ένα εξαιρετικό (με πολιτική χροιά), ποίημα του Κ. Καβάφη. Το ποίημα τούτο, όσο και αν σας φανεί παράξενο, αποτυπώνει με απίστευτη ακρίβεια τη σημερινή κατάσταση και εικόνα στο Δήμο της Ξάνθης. Μνηστήρες μαζευτήκανε και κενόδοξοι επιφανείς που ορέγονται εκ νέου τον Δημαρχιακό Θώκο. 'Αλλοι διότι πιστεύουν πως είναι τσιφλίκι τους και πάει ιδιοκτησιακά από πατέρα σε γιό, άλλοι διότι είναι 30 χρόνια μέσα στα διοικητικά και ¨κόλλησαν¨το σύνδρομο του ιδρυματισμού και αδυνατούν να αποχωρήσουν, άλλοι πάλι δε, μιλούν για ανανέωση στον Δήμο της Ξάνθης, αλλά με τους ίδιους να μην αντικαθίστανται και να θέλουν να παίξουν ηγετικό ρόλο δίχως ένδοξες περγαμηνές που να αποδεικνύουν τις ικανότητες αυτές. Η πόλη μας έχει γεμίσει με φιλόδοξους μνηστήρες που αποζητούν την εξουσία ώς τρόπαιο, είτε γιατί έχουν πολλά λεφτά και επιζητούν κύρος ή κοινωνικό status αν θέλετε και το βλέπουν σαν ακόμη μια προσωπική κατάκτηση, είτε γιατί τραγικά απλά, ορισμένοι συνήθισαν στα έδρανα της Δημοτικής αρχής και τους είναι κομματάκι δύσκολο να τα αφήσουν σε άλλα, νέα, χέρια. Κύριοι, λυπάμαι αλλά είστε όλοι, εκτός πραγματικότητας,. Δεν παίζουμε κάποιο παιχνίδι όπου ο ένας θέλει να κερδίσει τον άλλον για ατομικό γόητρο, ο Δήμος είναι ένα πολύ σοβαρό πράγμα, είναι η αρχή της Δημοκρατίας, όπου τον πρώτο λόγο έχουν οι πολίτες του τόπου, λόγο, που απαρέγκλιτα οφείλουν οι άρχοντες που εκλέγονται, πιστά να τυρούν, για να επέλθει η ευδαιμονία στην πολιτεία και η αύξηση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών. Μα, μόνον έτσι δεν συμπεριφέρεστε χρόνια ολάκερα τώρα αγαπητοί άρχοντες, μέν και δέ. ¨Όμως η αλήθεια μοιάζει που μια λύπη μόνην καιρίαν εγνωρίσατε φίλαρχοι άρχοντες, έναν καϋμό βαθύ μονάχα έχετε ( κι ας μη το ομολογείτε), την εξουσίαν να ξαναρπάξετε στα χέρια σας¨...!!! Ανανέωση με τα επί 30ετία ίδια πρόσωπα, είναι σχήμα οξύμωρον αγαπητοί κύριοι και όσοι επικαλούνται ότι οι νέοι που θα μπούν χρειάζονται την εμπειρία σας, να λείπει καλύτερα, τέτοιου είδους εμπειρίες, διαβάλλουν και διαβρώνουν την καθαρότητα των νέων και αποτελούν τροχοπέδη στα όνειρά τους για μια καλύτερη πολιτεία που ο μοναδικός γνώμονας θα είναι το συμφέρον των πολιτών.
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΛΟΙΠΟΝ, ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΞΑΝΘΗΣ
Κωνσταντίνος Καβάφης «Ἀς Φρόντιζαν»

Κατήντησα σχεδόν ἀνέστιος καί πένης.
Αὐτή ἡ μοιραία πόλις, ἡ Αντιόχεια
όλα τά χρήματα μου τά ‘φαγε:
αυτή ἡ μοιραία μέ τόν δαπανηρό της βίο.

Ἀλλά εἶμαι νέος καί μέ ὑγείαν ἀρίστην.
Κάτοχος τῆς ἑλληνικής θαυμάσιος
(ξέρω και παραξέρω Ἀριστοτέλη, Πλάτωνα∙
τί ρήτορας, τί ποιητάς, τί ὅ,τι κι ἄν πεῖς).
Ἀπό στρατιωτικά ἔχω μιάν ἰδέα,
κ’ ἔχω φιλίες μέ ἀρχηγούς τῶν μισθοφόρων.
Εἶμαι μπασμένος καμπόσο καί στά διοικητικά.
Στην Ἀλεξάνδρεια ἔμεινα ἕξι μήνες, πέρσι∙
κάπως γνωρίζω (κ’ εἶναι τοῦτο χρήσιμον) τά ἐκεῖ:
τοῦ Κακεργέτη βλέψεις καί παληανθρωπιές, καί τά λοιπά.

Ὅθεν φρονῶ πώς εἶμαι στά γεμάτα
ἐνδεδειγμένος γιά νά ὑπηρετήσω αὐτήν τήν χώρα,
τήν προσφιλῆ πατρίδα μου Συρία.

Σ’ ὅ,τι δουλειά μέ βάλουν θά πασχίσω
νά εἶμαι στήν χώρα ὠφέλιμος. Αὐτή εἶν’ ἡ πρόθεσίς μου.
Ἄν πάλι μ’ ἐμποδίσουνε μέ τά συστήματά τους –
τούς ξέρουμε τούς προκομένους: νά τά λέμε τώρα;
ἄν μ’ ἐμποδίσουνε, τί φταίω ἐγώ.

Θ’ ἀπευθυνθῶ πρός τόν Ζαβίνα πρῶτα,
κι ἄν ὁ μωρός αὐτός δέν μ’ ἐκτιμήσει,
θά πάγω στόν ἀντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι ἄν ὁ ἠλίθιος κι αὐτός δέν μέ προσλάβει,
πηγαίνω παρευθύς στόν ‘Υρκανό.

Θά μέ θελήσει πάντως ἕνας ἀπ’ τους τρεῖς.

Κ’ εἶν’ ἡ συνείδησίς μου ἥσυχη
γιά τό ἀψήφιστο τῆς ἐκλογῆς.
Βλάπτουν κ’ οἱ τρεῖς τους τήν Συρία τό ἴδιο.

Ἀλλά, κατεστραμμένος ἄνθρωπος, τί φταίω ἐγώ.
Ζητῶ ὁ ταλαίπωρος να μπαλωθῶ.
Ἀς φρόντιζαν οἱ κραταιοί θεοί
να δημιουργούσαν ἕναν τέταρτο καλό.
Μετά χαρᾶς θά πήγαινα μ’ αὐτόν.
[1930]

Share this

Related Posts

Previous
Next Post »