Η πρώτη μου γνωριμία με τον Χάρη....
Τον Χάρη Ατματζίδη τον γνώρισα μαθητής του δημοτικού, όταν ακόμη πουλούσα εφημερίδες και τσιγάρα στο πρακτορείο εφημερίδων, ΠΡΟΠΟ και Λαχείων του Δημήτρη Καρπούζα (δίπλα στο ΡΕΞ), όστις με πήρε με μεταγραφή από το κουρείο του Κοτσάνη, δίπλα στο ζαχαροπλαστείο του Ιγνατιάδη, στην πλατεία, στην αρχή της 28ης Οκτωβρίου, απέναντι από το τότε κατάστημα ηλεκτρικών ειδών Κοκκάλας, δίπλα στην νέα Πιάτσα...
....διότι ήμουν πολύ εργατικός και συμπαθής.
-Τι επακριβώς είχε συμβεί και σχολιαστεί εντόνως την εποχή εκείνη (λόγω της μεταγραφής μου), από τον Ιορδάνη Ιγνατιάδη, σημερινό Φαρμοκοποιό και «τσιράκι» στο ζαχαροπλαστείο του θείου του, που ήταν ακριβώς δίπλα στο κουρείο;;;;
-Δηλαδή....Πώς άφησα εν μία νυκτί το κουρείο όπου εισέπραττα πολύ μεγαλύτερο χαρζιλίκι (κάθε βούρτσισμα και μισή δραχμή...) για να μεταγραφώ στο περίπτερο του Μήτσου του Καρπούζα με μισθό μόλις 20 δραχμές μηνιαίως, ενώ ο Ιορδάνης έπαιρνε 50...
Μέρα τέτοια που είναι σήμερα. να σας απολογηθώ γιατί το έχω βάρος στη συνείδησή μου και δεν έμαθα ποτέ στη ζωή μου να «πουλάω» κόσμο...
Στο κουρείο περνούσα καλά, οι κουρείς με είχαν σαν παιδί τους διότι βούρτσιζα επιμελώς τις τρίχες των πελατών και είχαν οραματιστεί μάλιστα για μένα ένα λαμπρό μέλλον στο επάγγελμα (κάτι ως νέος Warren Beatty στο ρόλο του κομμωτή στην ταινία Shampoo που ήταν και το είδωλο του «αδελφού» μου Γιώργου...) αλλά εγώ με τη πρώτη πρόταση που μου έκανε ο Μήτσος (Καρπούζας), λιποτάχτησα τάχιστα καθότι με συγκινούσαν άλλα πράγματα την εποχή εκείνη και δεν μπορούσα να εκτιμήσω την αξία των «τριχών»...όπως συμβαίνει σήμερα που οι περισσότεροι για να δείξουν πόσο τυχαίοι δεν είναι, ασχολούνται μόνο με τις τρίχες κι ας είναι φαλακροί εκ κακής σύμπτωσης...
Ο λόγος λοιπόν ήταν πολύ απλός...
Ο κουρέας που δούλευα ως ταπεινό τσιράκιον 9χρονο παιδί ακόμη, ως γνήσιος δεξιός έπαιρνε μόνο «Ελληνικό Βορρά», (περισσότερο για τον Τσακιτζή παρά για τα κακά πρωτοσέλιδά του...) και στο περίπτερο του Μήτσου θα μπορούσα πρώτον να πάω «Μακεδονία» τζάμπα στον παππού μου (Λάζαρος Μιχαηλίδης) που ήταν φανατικός αναγνώστης της και γνήσιος Μπαλτατζιδικός και δεύτερον θα μπορούσα να πάω και τζάμπα Ντομινό, Φαντάζιο και Βεντέτα όλα μαζί αδιακρίτως και να τα επιστρέψω μέσα στην εβδομάδα, στην Αείμνηστη Μάνα μου...που ήταν φανατική αναγνώστρια και οπαδός όλων των ιστοριών τύπου «Πικρή μικρή μου αγάπη», καθότι μετά τον χωρισμό της από τον πατέρα μου, μέσα από τις σελίδες των φωτορομάντζων μπορούσε να ονειρευτεί αυτό που δεν βρήκε ως γυναίκα...αφιερώνοντας όλη τη ζωή της στο μοναχοπαίδι της.
Έτσι μια μέρα «πούλησα» τον Στέφανο τον κουρέα (που ήξερε να βγάζει γιό γιατρό, όχι όμως και να ψυχολογεί "τσιράκια" πανούργα" όπως εμένα με ατέρμονους καϋμούς) και πήγα στο περίπτερο του Μήτσου του Καρπούζα (δίπλα στο σημερινό ΡΕΞ), όπου αναγκαστικά πλέον μπήκα από νωρίς στη βιοπάλη της πολιτικής κουβαλώντας ακόμη πιο γρήγορα τα πάκα με τις εφημερίδες από τον Ιορδάνη Ιγνατιάδη που πήρε μεταγραφή στον Σωκράτη Κρανίδη κι είχαμε σκληρό ανταγωνισμό καθημερινά αναμεταξύ μας...καθότι όλοι για μια ιδέα της πρωτιάς ζούσαμε τότε! Ακόμη και για το ποιος θα πουλήσει τις περισσότερες εφημερίδες...
-Εκεί λοιπόν αναγκαστικά (αγόραζαν εφημερίδα τον καιρό εκείνο όλοι, γιατί δεν υπήρχαν τα σημερινά Ηλεκτρονικά Μέσα), γνώρισα όλους τους Μεγάλους της εποχής Τους...
-Γιώργο Ροδίου, Πολυχρόνη Βάλλα (που έγινε ο μέντοράς μου στη συνέχεια), Ηλία Γαργάλα, Γιώργο Ξυνίδη, Μπέκιο, Σταύρο Βλαχόπουλο (ο παππούς), Γ. Τουραντζή, Δημήτρη Μερκούρη, Τόλη Στοϊδη, Γαβριήλ Λαμτσίδη, Μανώλη Λυδάκη, Μιχάλη Κωστούδη, Κοίδη..και τόσους άλλους που έκαναν παρέλαση στον ουδέτερο Μήτσο που ήταν με τον Σπύρο Μαρκεζίνη και θεωρούνταν ουδέτερος...
Καθότι στη Ξάνθη Μαρκεζινικοί ήταν ελάχιστοι ή μάλλον οι εξής δύο...Καρπούζας κι ένας καφετζής εν ονόματι Πρόδρομος. Καλή τους ώρα...Και κάπου κάπου διάβαζε Εστία και εκδηλώνονταν αναλόγως και ο Μιχάλης ο Κωστούδης, αντιπρόσωπος των τσιγάρων Κερέτσιλερ και γόης της εποχής...
Εκεί λοιπόν πρωτογνώρισα και τον Χάρη Ατματζίδη που με εντυπωσίασε για την βροντερή φωνή του αλλά και το...βρίσιμο και τα "μπινελίκια" που έριχνε σε όλους τους υπόλοιπους όπως και για το χουβαρνταλίκι του...και γι' αυτό μια ζωή, ήταν σκορποχώρι!
-Κάθε φορά που θα παίρνεις τον έλεγχο –μου έλεγε λοιπόν ο Χάρης στο πρακτορείο του Καρπούζα του Μήτσου όπου δούλευα ως τσιράκιον, "εσύ είσαι ορφανό παιδί και Πόντιος, θα μας φέρνεις τον έλεγχο κι αν έχεις πάνω από 6 στη βαθμολογία θα παίρνεις απ’ όλους εμάς χαρτζιλίκι..."
-Και τους έβαζε όλους στο «κόλπο» ήθελαν δεν ήθελαν..!
-Κι έτσι εγώ, πρώτα πήγαινα τον έλεγχο στον Χάρη, στον Κώστα Χαϊδά, στον Πολυχρόνη Βάλλα που αργότερα έγινε και μέντοράς μου, στον Γιώργο Τουραντζή και τους υπόλοιπους κι έπαιρνα τα ταλιράκια....και μετά στην Μάνα μου την Αθάνατη που το μόνο που είχε να μου δώσει ήταν ένα φιλί...!
Κάπως έτσι γνώρισα τον Χάρη....μέχρι που μεγάλωσα, απόκτησα την πρώτη γκόμενα, το έπαιζα Αλ-Μπάνο και μούκοψαν τα...ταλιράκια οι μάγκες, καθότι κανείς δεν μπορεί να προκόψει στο χωριό του!
-Στη συνέχεια μεγάλωσα, τόπαιξα για ένα φεγγάρι σκηνοθέτης και ηθοποιός γιατί ο Στέφανος Ιωαννίδης με χαρακτήρισε...Χορν και το πήρα επάνω μου (μέχρι Τζών Γαβριήλ Μπόρκμαν πήγα να παίξω ο αθεόφοβος) μέχρι που έγινα εκδότης εφημερίδας....της τότε "Αδέσμευτης" στις 26 Σεπτεμβρίου 1981!
-Γκρεμίζοντας υπερηφάνως στην συνέχεια τον....Ατματζιδισμό κι ο Χάρης (πρώην βουλευτής πλέον απο το 1989 και μετά, που μας «πλάκωσε» στο μεταξύ ο Σγουριδισμός και τα πράγματα χειροτέρεψαν) μου έλεγε από εκείνη την ώρα κάθε φορά που τον έβγαζα για συνέντευξη στο κανάλι...
-Γκρέμισες τον Ατματζαδισμό...γκρέμισες τα κεφάλια σας, άντε «φάτε τους» τώρα...!
-Κι από τότε, τους «τρώμε» συνέχεια!
Και για την αντιγραφή....
Πάνος Παπαδόπουλος.
(Σ.Σ. Χάρη καλό σου ταξιδι...Αυτό μπόρεσα να γράψω, αυτό έγραψα...Τα υπόλοιπα είναι τόσα πολλά που θάθελαν υπομονή Θανάση Μουσόπουλου και δεκάδες σελίδες για να τα κάνω ένα βιβλίο....μέχρι 15 Απριλίου 1998 που μου εμπιστεύτηκες τον "Μαχητή" αλλάζοντας σελίδα στα ταξίδια μου και γνωρίζοντας τον πραγματικό Χάρη που έγινε κομμάτι της ψυχής μου...)