Γράφει ο Δημήτρης ΣιδηρόπουλοςΥποψήφιος βουλευτής Ξάνθης με τον ΛΑ.Ο.Σ.
Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση βιώνουμε πρακτικές «απείρου κάλλους», ιδιαίτερα από τα δύο κόμματα ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., προκειμένου να πετύχουν υψηλά ποσοστά, κάνοντας χρήση των διπλωματικών σχέσεών τους με την Τουρκία και καθοδηγώντας με τον έναν ή άλλο τρόπο την ψήφο των μουσουλμάνων συμπατριωτών μας.
Μία γελοία τακτική, που στην ουσία αναγνωρίζει την Τουρκία ως «εθνικό ιδιοκτήτη» των μουσουλμάνων κατοίκων της Θράκης – σε αντιδιαστολή των όσων αναφέρει η Διεθνής Σύμβαση της Λοζάνης – και που εν τέλει θέτει σε κίνδυνο την ομαλή συμβίωση των δύο διαφορετικών πολιτισμικών στοιχείων.
Το τι έγινε όλα τα προηγούμενα χρόνια δεν χρειάζεται να αναφερθούν.
Τα αποτελέσματα δε, αυτής της τραγικής συμπεριφοράς και λειτουργίας των κομμάτων εξουσίας, είναι οδυνηρά.
Σήμερα οι μουσουλμάνοι νιώθουν ρυθμιστές των εκλογικών αποτελεσμάτων σε Ξάνθη και Κομοτηνή, άσχετα εάν οι ίδιοι, μετά την κάλπη δεν απολαμβάνουν ως πληθυσμιακή κοινότητα, τίποτε περισσότερο απ’ ότι ο κάθε έλληνας πολίτης.
Και ερωτώ ευθέως το κάθε μουσουλμάνο συμπολίτη μου:
-Έχει καμία διαφορά η ανεργία σε αυτόν απ’ ότι σε μένα;
-Έχει καμία διαφορά η έλλειψη υγειονομικών παροχών, απ’ ότι σε μένα;
-Έχει καμία διαφορά ο δικός του πόνος, απ’ ότι ο δικός μου;
-Μειονεκτεί σε κάτι απέναντί μου, στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που έχει;
-Τον ενοχλεί κάποιος, τον σταματά σε πιθανή επαγγελματική ή εκπαιδευτική του εξέλιξη;
Προς τι λοιπόν η «ιδιαίτερη» εκπροσώπηση στη Βουλή και μάλιστα από «εκλεκτό» του Τουρκικού Προξενείου;
Είναι μία κοροϊδία, μία φαρσοκωμωδία, που δεν έχει τελειωμό και λειτουργεί στο συμφέρον των «ολίγων» και εις βάρος των πολλών.
Και οι «ολίγοι» είναι οι παραγοντίσκοι χριστιανοί και μουσουλμάνοι, υποψήφιοι και μη, που κερδίζουν με τον έναν ή άλλο τρόπο από το σύστημα που τους συντηρεί.
Και οι πολλοί είμαστε όλοι εμείς, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, που έχουμε τις ίδιες αγωνίες, τα ίδια προβλήματα, τον ίδιο πόνο, ζούμε στα ίδια χώματα, περπατούμε στα ίδια μονοπάτια.
Αυτή η πολιτική καπηλεία, πρέπει κάποτε να σταματήσει.
Αυτή η «αλλοίωση» του εκλογικού αποτελέσματος, μέσω της συγκεκριμένη ομαδοποιημένης και κατευθυνόμενης ψήφου, πρέπει να τελειώσει.
Αν θέλουμε η Ξάνθη να λειτουργεί χωρίς διαχωριστικές γραμμές.
Αν θέλουμε η Ξάνθη να αποτελεί πρότυπο συμβίωσης χωρίς παρεμβάσεις «ένθεν και ένθεν».
Τότε, ξέρουμε και μπορούμε να ζήσουμε ΑΡΜΟΝΙΚΑ, ισόρροπα και ισόνομα όπως και σήμερα, χωρίς εθνικούς και πολιτικούς «πάτρωνες».
Στο χέρι μας είναι, στις 6 Μαϊου, να δώσουμε ένα τέλος σε όσα μας βαραίνουν.
Στις 6 Μαϊου, ψηφίζουμε χωρίς προκαταλήψεις και θρησκευτικές «ταμπέλες».
Στις 6 Μαϊου, επιλέγουμε ικανούς αντιπροσώπους, ανθρώπους της διπλανής πόρτας, για να μπορέσουμε να δώσουμε λύσεις στα ΚΟΙΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, στις ΚΟΙΝΕΣ ΑΓΩΝΙΕΣ, στην ΚΟΙΝΗ μας ΖΩΗ.